Welkomstpagina Brazilie 1 Brazilie 2 Brazilie 3 Brazilie 4 foto´s Brazilie Gastenboek Oeganda 2005 Oeganda 2005 2 Oeganda 2005 3 Foto's Oeganda 2005 Foto's Noorder... Foto's Zuidereiland Foto's Zuid Afri... Foto's Sumatra Foto's Java Foto's Bali Foto's Costa Ri... Oeganda-Rwan... Oeganda-Rwanda 2008 2 Oeganda-Rwanda 2008 3 Oeganda-Rwanda 2008 4 Oeganda-Rwanda 2008 5 Oeganda-Rwanda 2008 6 Foto's Oegand... Foto's Sarawak Foto's Namibie Foto's Ecuador Galapagos Foto's Thailand Foto's Kenia Foto's Dominicaanse Republiek Foto's Egypte Foto's Kreta Foto's Bodrum Foto's Halkidiki Foto's Tunesie Foto's Kemer Foto's Algarve Foto's Kos Foto's Oostenrijk Links Foto's Gran Canaria Funny en Shadow Fotoalbum Funny en Shadow 

Oeganda 2005 2

Verder is hier wat eten betreft alles te krijgen, vlees, groenten, friet, rijst, pasta, aardappelen en vis. Voornamelijk Tilapia, deze vis is erg lekker en wordt in de Oegandese meren gevangen. De Oegandezen binden de vis , nadat ze deze langs de kant van de weg hebben gekocht, vast aan de gril van de auto en rijden er dan ( over de onverharde stoffige wegen) mee, naar huis. Zo kan de vis lekker drogen en is deze beter houdbaar. De volgende dag zijn we vertokken naar het 2e grote wildpak van Oeganda Queen Elisabetth National Park, waar we 2 nachten geslapen hebben in eenvoudige barakken. Tijdens de diverse game drives hebben we olifanten, buffels, waterbokken, wrattenzwijnen en diverse antilopesoorten gezien. Ook hebben we er een boottocht over het kanaal tussen Lake Edward en Lake George gemaakt, waarbij we vele nijlpaarden, krokodillen en heel veel vogels gezien hebben. Tijdens een van de game drives zijn we er getuige van geweest hoe een grote python een Oeganda kob (antilope soort) aan het wurgen was. Een gruwelijk gezicht maar helaas is het eten of gegeten worden in de Afrikaanse natuur. Vlakbij onze barakken lag een luxe lodge waar we gretig gebruik van hebben gemaakt om te eten en een drankje te nuttigen. De eerste avond hoorden wij tijdens ons diner enkele meisjes gillen dat er een leeuw op het terras stond. Nadat we met zijn allen waren opgesprongen om te kijken en met onze zaklampen in de struiken schijnend, het beest was natuurlijk allang op de loop gegaan bij zoveel tumult, zagen we dat het een luipaard was die snel in de struiken verdween. Nadat we ook de tweede avond in de lodge hadden gegeten en gedronken gingen we met 2 andere mensen te voet terug naar onze barakken. Ondertussen met de zaklampen om ons heen schijnend om te kijken of er nog beesten te zien waren. Nog geen 2 minuten na onze aankomst kwam ook David (onze chauffeur) hijgend en behoorlijk overstuur aan. Hij was door het personeel van de lodge met een auto terug gebracht omdat er een leeuw bij de uitgang van de lodge zat die zijn avondmaaltje nog bij elkaar moest vergaren. Vreemd ideedat wij daar enkele minuten van te voren nog langs waren gelopen. Blijkbaar zijn wij voor simba, zoals eenleeuw hier genoemd wordt niet smakelijk genoeg;-)) Ook het idee dat je slaapplaats midden in een park ligten je ’s-Nachts allerlei wilde dieren om je huisje hoort scharrelen en leeuwen in de verte hoort brullen is tocheen raar idee. En natuurlijk wakker worden en dan ontdekken dat je de hele nacht hebt doorgebracht met een 5 cm grote kakkerlak aan de binnenkant van de klamboe is een ervaring op zich. Net buiten Queen Elisabeth nationalpark hebben we nog een wandeling gemaakt onder begeleiding van een gids door GorgeKyambura een diepe kloof. In de kloof stroomt en rivier waarin nijlpaarden zwemmen en in de bossen in de kloof leven diverse soorten apen. Vervolgens zijn we doorgereden naar Kabale waar we 1 nacht hebbengeslapen. Na de overnachting zijn we vertrokken naar Kisoro. Alwaar we 2 nachten geslapen hebben in de presidentiele suite van Travellers Rest, wat nu in handen is van een Nederlander. Travellers Rest is bekend van Dian Fossey (gorilla’s in demist) die van hieruit altijd vertrok voor haar onderzoek van de gorilla’s in Rwanda.. In Kisoro hebben we weer even een wandeling gemaakt en waren we net voordat er weer een hevige buit losbarstte terug. De volgende dag was het eindelijk zover D-day of te wel gorilla dag!!! Om6 uur ’s-Ochtends vertrokken we naar Bwindi. Na een klein half uurtje begon de bus rare geluiden te maken en hield er vervolgens helemaal mee op (versnellingsbak kapot). Daar stonden we in de middle of nowhere. Maar lang leve de mobiele telefonie, werd er een plaatselijk taxibusje opgetrommeld. Ondertussen kwamen er steeds meer locals kijken naar die vreemde gestrande mzungu’s. Waar ze vandaan kwamen was voor ons een raadsel want er stond maar 1 huisje in de omgeving. Waarschijnlijk heeft de chauffeur van het busje opdracht gekregen om ons vliegensvlug naar de plaats van bestemming te brengen want het vliegen nam hij wel erg letterlijk. Het leek wel een rit in een achtbaan. Links en rechts doken voetgangers en fietsers de greppel in. Het is hier sowieso heel normaal om vlak langs fietsers of voetgangers te scheuren alleen maar om de zoveelste kuil in de weg te omzeilen. Boven aangekomen kregen we nog een korte briefing, waardoor onze ingewanden even de tijd kregen om weer op hun plaats te vallen. De gorilla’s zijn in de loop der tijd gewend gemaakt aan mensen en per dag mag er een groepje van 6 tot 8 personen naar toe. Natuurlijk alleen onder begeleiding en met een vergunning. Een uurtje is het toegestaan niet langer want dan schijnt het de gorilla’s te gaan irriteren. De instructies waren duidelijk stil zijn, hooguit fluisteren, de gorilla’s vooral niet storen, niet als een gek foto’s gaan maken maar rustig de tijd nemen om te kijken en te genieten en als een van de gorilla’s op je af komt hem vooral niet in de ogen kijken maar naar de grond kijken. Ook moesten we nog even een formulier invullen waarin we aangaven gezond te zijn zodat we geen ziektes zouden kunnen overdragen. Verder kregen we de opdracht om per persoon minimaal 3 liter water mee te nemen. Allemaal kregen we een stok en konden we een drager (zgn porter) huren die onze rugzak zou dragen (waarin in ons geval 6 liter water zat) en die ons af en toe een handje zou helpen. Het leek ons in eerste instantie wat overdreven om een drager te huren maar achteraf was dit totaal geen overbodige luxe. We waren maar wat blij met Athurt, onze 19 jarige drager die op deze manier een centje bijverdiend. 2 zoekers waren al vroeg in de ochtend vertrokken om de berggorilla’s te gaan zoeken, ze weten natuurlijk ongeveer waar ze de groep de dag van te voren hebben achtergelaten, maar het blijven wilde dieren die niet op een plaatsblijven wachten. We vertrokken met een groep van 7 personen vergezeld door 1 gids, 4 dragers en 1 gewapende militair die de rij afsloot. Dankbaar maakten we gebruik van de stokken en ook Athurt stak ons regelmatig een hand toe. Na een loodzware tocht van 2 uur door dedichte begroeiing, waarbij af en toe paden werden vrij gekapt met een machettes en over steile hellingen gaf de gids eindelijk het sein dat we er waren. We moesten onze stokken en onze spullen achter laten bij de dragers en alleen onze fototoestellen meenemen. Achter de gids aan liepen we nog verder de jungle in, buiten adem en doodmoe stonden we eindelijk oog in oog met de gorilla’s. Eén van de grootste mannetjes, Safari genaamd, hield de boel nauwlettend in de gaten. Wat een imposante beesten en zo menselijk. Wat jammer dat er nog maar zo weinig in het wild leven. De gorilla’s trokken zich niks aan van onze aanwezigheid en gingen gewoon verder met het eten vaneucalyptusbladeren.

Deze keer niet aan de gril maar ook zo kan de vis mooi drogen

Vrouw bij het kanaal

Berggorilla in Bwindi

10 0 10 11 8 0 8 11 




Deze website is met MAGIX Website Maker gemaakt.
Om alle inhoud te kunnen zien hebt u de actuele versie van Adobe Flash Player nodig.
Meer informatie vindt u bij magix.info - de Multimedia Kenniscommunity van MAGIX,
de marktleider in muzieksoftware, videosoftware en fotosoftware.